Pierwsza ręka z głębin

Kamienne palce sięgające przez drzwi.

Góra zadrżała. Z sufitu posypały się kamienie. Daleko, gdzieś głęboko pod ziemią, poruszyło się coś ogromnego. Krasnolud spojrzał na drużynę. „Jeśli uciekniemy, to, co tam jest, pójdzie za nami”. Mocniej ścisnął młot. „Jeśli zostaniemy, może zdołamy znowu zamknąć drzwi”. Kolejne pęknięcie rozdarło pradawną pieczęć. Spod niej buchnął straszliwy wiatr. Goblińskie sztandary pospadały ze ścian. Płomienie pochyliły się ku otworowi, jakby sam ogień się bał. Krasnolud ostatni raz spojrzał na poszukiwaczy przygód. „No i?” Uśmiechnął się ponuro. „Przeszliście taki kawał drogi tylko po to, żeby uratować jednego starego krasnoluda?” Góra znów się zatrzęsła. Spod kuźni dobiegł dźwięk, jakby tysiąc kamieni ocierało się o siebie. Krasnolud uniósł młot. „Czy może pomożecie mi dokończyć to, co zaczęły gobliny?” A pod ich stopami coś ogromnego otworzyło oczy.

MP pyta drużynę: uciekać czy zostać? Drużyna się kłóci, a potem głosuje.