Pod Kuźnią

Pod płomieniami drzwi z czarnego metalu.

Kiedy padł ostatni goblin, wielka kuźnia wciąż płonęła. Drużyna rzuciła się do krasnoluda. Ale zamiast uciekać na wolność, on odwrócił się z powrotem do ognia. „Nie możemy odejść”. Głos krasnoluda się zmienił. Nie było w nim ulgi. Tylko strach. Wskazał serce kuźni. Tam, pod płomieniami, leżał ogromny kawał czarnego metalu. To nie było kowadło. To nie była broń. To były drzwi. Pokrywały je pradawne runy. Te same runy, które drużyna widziała w całych jaskiniach. Krasnolud przełknął ślinę. „Nie porwali mnie, żebym robił im broń”. Spojrzał w ciemność pod kuźnią. „Porwali mnie, bo tylko ja potrafię to otworzyć”. Salę wypełniła cisza. Wtedy rozległ się dźwięk. Nie od goblinów. Nie od kuźni. Spod niej. Powolne, ciężkie pukanie. Wszyscy zamarli. Puk. Krasnolud zbladł. Puk. Ogień nagle zapłonął na niebiesko. Krasnolud wyszeptał: „O nie”. Puk. Przez pradawne metalowe drzwi przebiegło pęknięcie. Coś po drugiej stronie próbowało się wydostać. Krasnolud odwrócił się do drużyny. „Teraz rozumiecie, po co gobliny budowały kuźnię”. Uniósł młot. „Nie próbowały zrobić broni”. Wpatrywał się w ogień. „Próbowały coś trzymać w zamknięciu”. A potem wielkie drzwi zaczęły się otwierać.

Kto chce, może dotknąć drzwi. Są ciepłe i buczą. Kto ich dotknie, słyszy, jak coś oddycha po drugiej stronie. Brrr.